We zijn er nog

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier geschreven heb. Geen inspiratie denk ik dan maar. Er is dan ook niet veel gebeurd. Behalve dan dat ik de vierde week nu in ga dat ik thuis zit. Drie weken geleden was ik op vrijdagmiddag op het werk. Ik boog om een stekker in het stopcontact te doen, die tamelijk laag bij de vloer zat. Ineens kreeg ik een raar gevoel in m’n knie. Een beetje alsof er iets scheurde. Het kraakte in ieder geval niet. Op dat moment kon ik in ieder geval al niet meer op die knie omhoog komen. Een dergelijk gevoel had ik ongeveer 3/4 jaar eerder al gehad, maar dat was toen minder ernstig dan nu. Na die tijd heb ik wel het idee dat die knie (de rechter is het) wat slapper was geworden, omdat ik er meestal nogal onstabiel op stond.

De dag na dat incident ging het nog wel redelijk. Ik kon er nog ondanks een beetje pijn wel redelijk op lopen en staan. ‘s Avonds echter begon ik al te merken dat de knie wat dikker werd. De dag daarna (zondag) werd ie nog dikker en kon ik er al nauwelijks meer op lopen. Op maandag was ik nog van plan om naar het werk te gaan, maar de pijn was toen te ondraaglijk om nog auto te kunnen rijden. Daarop hebben we toen dus maar besloten dat het tijd was om naar de dokter te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Afspraak gemaakt voor ‘s middags, en het bezoek gebracht. De dokter zag natuurlijk meteen al waar ik voor kwam. Ik moest gaan liggen op z’n “tafeltje”, en de knieën laten zien. Al redelijk snel stelde ie de diagnose dat m’n quadriceps op 2 verschillende plekken gescheurd moesten zijn. De quadriceps zijn de grootste spieren in je bovenbeen. Die lopen van je knie tot bovenin je been.

Hij kon daar allicht ook niets aan doen, dus ik kreeg een doorverwijzing voor de fysiotherapeut, die in het kantoor ernaast zit. Helaas hadden die de eerste week geen tijd, dus heb ik nog een week rondgestrompeld met krukken. De maandag na het dokter bezoek (toen was het 16 oktober) kon ik dan eindelijk naar de fysio. Hij deelde gelukkig niet de mening van de dokter dat de quadriceps gescheurd waren. Dan was ik er een stuk slechter aan toe geweest dan dat ik nu ben..
Helaas heeft ie nog geen diagnose kunnen stellen. De knie is tot nu toe zo dik geweest, dat ie niet achter m’n knie kan voelen, of er iets te voelen is. Het vermoeden is in ieder geval dat er iets met de meniscus is.

Ik ga daar nu 2x per week heen. Elke keer krijg ik oefeningen mee. Ik moet bijvoorbeeld 30 of 40x per uur de spier boven de knie aanspannen. Een andere doeltreffende oefening is het optillen van het been in gestrekte toestand. Uiteraard uit de kracht van het been zelf. Meteen nadat ik daarmee begonnen was, was er al verandering merkbaar. M’n knie werd sterker en ik kon er eigenlijk meteen al wat beter op lopen. Anderhalve week later was het zo goed, dat ik al zonder krukken kon lopen.

Afgelopen donderdag (26 oktober) vertelde ie dat ik maar moest gaan fietsen. Ik heb niet een al te beste fiets, maar gelukkig had schoonpa nog een hometrainer staan 🙂 Deze hebben we vrijdagavond opgehaald en ik fiets er nu 3x per dag 10 minuten op. Hierdoor wordt m’n knie ook weer sterker. Hij is inmiddels goddank ook weer een stuk minder dik geworden. Erg irritant kan ik je wel vertellen.

Genoeg geleuter over knieën nu. Verder met de andere patiënt 🙂
Carla is onlangs weer naar het ziekenhuis geweest. Haar nieuws was ook niet al te best. Er mist sinds het ongeluk een stukje uit de pols. Dat is één van de oorzaken waarom het nu zo pijnlijk is. De verdere oorzaken weet ik niet meer, en zij zelf waarschijnlijk ook niet. Ze had zo’n groot verhaal te horen gekregen, dat ze dat allemaal niet kon onthouden. Ik was zelf op dat moment ziek (dat kon er ook nog wel bij), dus ik kon er niet bij zijn. In december is er een vergadering met een “speciale” fysiotherapeut, een traumatoloog, een plastisch chirurg en nog wat ander ziekenhuisvolk. Er gaat dan besproken worden wat er nog aan gedaan kan worden, als er nog iets aan gedaan kan worden. Klinkt niet erg positief dus, en dat zal het ook wel niet zijn.

In de tussentijd is ons “gezin” twee viervoeters rijker. We hebben twee katten gehaald. Toen we ze kregen waren ze tussen de 8 en 10 weken oud. Erg jong dus. We hebben een rode kater (heel mooi getekend!) en een grijze poes. Ze heten resp. Rokko en Nikkie. Zelf vind ik dat het nutteloos is om een kat een naam te geven, want ze luisteren er toch niet naar. Hiero een plaatje van beide:

seops

seops

Inmiddels zijn ze al een stukje groter. Het is best leuk om van die beestjes in huis te hebben, maar het is zo zonde dat ze alles molesteren. Ze hangen constant in de was, stoelen of banken. Zo nu en dan krabben ze er dan aan, en dan erger ik me weer blauw. Als je ze dan een ros geeft, doen ze het nog geen minuut later gewoon weer. Erg dom en onnozel zijn ze dus, en je kunt ze daarom ook niet veel (af)leren.

Verder is er niet veel nieuws onder de zon. o/~

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.